Συντάκτης: ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΑΣΚΑΡΙΔΟΥ
ΝΟΜΙΖΑΜΕ…ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ
Η ΠΟΝΤΙΚΟΠΑΓΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ
Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα! Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο!: -Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε: “Κυρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!”
Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε: “Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!” Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε: “Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είστε σίγουρος δε, ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ.” Τότε το ποντίκι στράφηκε προς την αγελάδα και της φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου: “Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!” Και η αγελάδα απάντησε: “Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχετε, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι μια διπλωμάτισσα στην κοιλιά μου!
Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε μόνος του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!
Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη αλλά μέσα στη νύχτα, δεν πρόσεξε πως την παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι …. Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.
Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο. Αλίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με ένα πολύ υψηλό πυρετό. Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες κι έτσι ο αγρότης έσφαξε αφού όλοι ξέρουμε πως στον πυρετό δίνουμε κοτόσουπες!
Αλλά η αρρώστεια της γυναίκας πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας 24 ώρες το 24ωρο. Για να τους ταῒσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι !
Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε! Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος γιατί ήταν πολύ καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι. Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει την αγελάδα του….. Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν’ έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη……
Γι’ αυτό και σεις, την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι έχει ένα μικρό πρόβλημα- μεγάλο γι αυτόν- και που ίσως εσάς δε σας πολυαφορά, θυμηθείτε πως όταν κάποιος από το περιβάλλον μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε και μεις σε μεγάλο κίνδυνο!
Μάθετε λοιπόν, πως κάθε τι που σας αφορά, αφορά εξίσου και μένα, ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!
Ανώνυμη διδακτική ιστορία — διασκευή
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ…
Όλοι γνωρίζουμε τον μύθο του Νάρκισσου, του πανέμορφου νέου που περνούσε τις ημέρες του σκυμμένος επάνω από τα νερά μιας λίμνης, θαυμάζοντας την εικόνα του.
Λέγεται πως γοητεύτηκε τόσο πολύ από το είδωλό του, ώστε έπαψε να ενδιαφέρεται για οτιδήποτε υπήρχε γύρω του. Μια μέρα πλησίασε περισσότερο, έχασε την ισορροπία του και χάθηκε μέσα στα νερά. Στο σημείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή φύτρωσε ένα λευκό λουλούδι, που από τότε φέρει το όνομά του.
Υπάρχει όμως και μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας.
Όταν ο Νάρκισσος πέθανε, οι Ορειάδες, οι νύμφες των βουνών, κατέβηκαν στη λίμνη. Τη βρήκαν πλημμυρισμένη από δάκρυα.
«Γιατί θρηνείς;» τη ρώτησαν.
«Γιατί έχασα τον Νάρκισσο», αποκρίθηκε η λίμνη.
Οι νύμφες δεν παραξενεύτηκαν.
«Είναι φυσικό να πονάς. Εμείς τον βλέπαμε να περνά μέσα από τα βουνά και τα δάση, όμως εσύ είχες την τύχη να τον αντικρίζεις από κοντά κάθε μέρα. Εσύ γνώριζες καλύτερα απ’ όλους την ομορφιά του».
Η λίμνη αναδεύτηκε απαλά.
«Ήταν λοιπόν τόσο όμορφος;» ρώτησε.
Οι Ορειάδες την κοίταξαν με απορία.
«Ποια θα μπορούσε να το γνωρίζει καλύτερα από εσένα; Κάθε μέρα έσκυβε επάνω από τα νερά σου».
Η λίμνη σώπασε για λίγο. Ύστερα είπε:
«Δεν πρόσεξα ποτέ αν ήταν όμορφος. Κάθε φορά που έσκυβε κοντά μου και κοιτούσε μέσα στα νερά μου, εγώ κοιτούσα βαθιά στα μάτια του. Και μέσα σε αυτά έβλεπα να καθρεφτίζεται η δική μου ομορφιά».
Ίσως, τελικά, να μη θαυμάζουμε πάντοτε τον άλλον για αυτό που είναι. Ίσως κάποιες φορές να τον αγαπούμε για την εικόνα του εαυτού μας που μας επιτρέπει να βλέπουμε μέσα στο βλέμμα του.
Και ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση να μην είναι μόνο «ποιον αγαπώ;», αλλά και:
«Τι αγαπώ από εμένα όταν καθρεφτίζομαι στα μάτια του;»
Ελεύθερη απόδοση από το πεζό ποίημα «The Disciple» του Όσκαρ Ουάιλντ.
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ
Λίγος ήταν ο χρόνος που έζησα κοντά σας και ακόμη λιγότερα τα λόγια που πρόλαβα να σας πω.
Αν όμως η φωνή μου κάποτε ξεθωριάσει μέσα σας και η αγάπη μου πάψει να κατοικεί στη μνήμη σας, θα επιστρέψω. Θα έρθω με καρδιά πιο ώριμη και με χείλη περισσότερο πρόθυμα να υπηρετήσουν το πνεύμα.
Θα επιστρέψω μαζί με την παλίρροια και θα ζητήσω ξανά να με καταλάβετε. Κι αν μέσα στα λόγια μου υπήρχε κάποια αλήθεια, εκείνη θα ξαναβρεί τον δρόμο της προς εσάς· με καθαρότερη φωνή και με λέξεις που θα πλησιάζουν περισσότερο τη σκέψη σας.
ΕΝΑ ΔΕΛΦΙΝΙ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ
Ο Ντάνιελ ήταν ένα δελφίνι που ήθελε να αφήσει την σιγουριά του κοπαδιού του και να ακολουθήσει τα όνειρά του…
Καθώς προσπαθούσε να πάρει μια απόφαση άκουσε την θάλασσα να του λέει:
Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή.
Που δε μας μένει άλλο,
Παρά να διαλέξουμε το δρόμο μας.
Κάποια στιγμή, που πρέπει
Να ζωντανέψουμε τα όνειρά μας ,
Και να υπερασπιστούμε αυτό που πιστεύουμε…
ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
Πίσω από τις σκέψεις μου, βαθιά μες στο μυαλό μου,
βρήκα ένα ξεχασμένο κομμάτι του εαυτού μου.
Ήταν παιδί μικρό, θλιμμένο, φοβισμένο,
και με κοιτούσε σιωπηλά, ακόμη θυμωμένο.
Κάθισα δίπλα του, του κράτησα το χέρι,
και του ψιθύρισα: «Κανείς δεν θα σε παίρνει».
Ξέρω, δεν ήθελες να βρίσκεσαι εδώ πέρα,
μέσα στη θύελλα, στη μπόρα και στον αέρα.
Ξέρω πως κρύφτηκες για να μη σε πονέσουν
κι έκλεισες την καρδιά, για να μη σε προδώσουν.
Δεν έφταιγες εσύ για όσα ένιωθαν οι άλλοι·
ήσουν μικρό παιδί — κι εκείνοι ήταν μεγάλοι.
Ξέρω πως κρύφτηκες και μέσα σου πονούσες,
ήθελες να φύγεις, μα ούτε να παίξεις τολμούσες.
Δεν φταις· μη ντρέπεσαι και μη φοβάσαι άλλο.
Τώρα σε βλέπω καθαρά και σε καταλαβαίνω.
Μείνε, χαλάρωσε, κοιμήσου στην αγκαλιά μου·
τώρα μεγάλωσα και θα ’μαι εδώ, κοντά σου.
Πάμε να παίξουμε, τον φόβο να ξεχάσουμε,
μέσα στη λάσπη σαν παιδιά να ξαναφτάσουμε.
Πάμε να διαλέξεις τα παιχνίδια που σου αρέσουν·
κανείς δεν περιμένει πια τα λάθη σου να ελέγξει.
Κανείς δεν θα σε μαλώσει ή θα σε ταπεινώσει·
το χέρι που σε κράτησε δεν θα σε παραδώσει.
Κράτησε το χέρι μου και μη με φοβηθείς.
Τώρα που σε συνάντησα, δεν θα ξαναχαθείς.
Υπάρχουν κι άλλα παιδιά που θέλουν να σε γνωρίσουν
κι άνθρωποι αγαπημένοι που θα σε καλωσορίσουν.
Έλα λοιπόν στο φως και κάνε τα βήματά σου·
τώρα μπορώ να στέκομαι εγώ κοντά στα τραύματά σου.
Ελεύθερη διασκευή ποιήματος αγνώστου δημιουργού
AKOΥ TO ΣΩΜΑ-ΜΙΛΑΕΙ Η ΨΥΧΗ
ΑΚΟΥ ΤΟ ΣΩΜΑ — ΜΙΛΑΕΙ Η ΨΥΧΗ
Κάποιες φορές, ένα ξένο σώμα, ένας μικροοργανισμός ή ένας τραυματισμός εισχωρεί στο εσωτερικό ενός στρειδιού και διαταράσσει την ισορροπία του. Όταν δεν μπορεί να απομακρύνει αυτό που το ερεθίζει, το στρείδι ενεργοποιεί έναν προστατευτικό μηχανισμό: αρχίζει να το καλύπτει με αλλεπάλληλα στρώματα μάργαρου — της ουσίας από την οποία σχηματίζεται το μαργαριτάρι.
Έτσι, σταδιακά, κάτι που αρχικά υπήρξε ερέθισμα μεταμορφώνεται σε μαργαριτάρι. Ίσως γι’ αυτό το μαργαριτάρι παρομοιάζεται συχνά με δάκρυ: η ομορφιά του γεννιέται γύρω από κάτι που κάποτε διατάραξε την ισορροπία.
Η εικόνα αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως μια όμορφη μεταφορά και για τον άνθρωπο. Όταν κάτι μας πληγώνει ή μας υπερβαίνει, ο οργανισμός μας προσπαθεί να μας προστατεύσει. Αναπτύσσει άμυνες, προσαρμογές και τρόπους επιβίωσης. Κάποτε αυτοί οι τρόποι μάς έσωσαν. Αργότερα, όμως, μπορεί να περιορίζουν την κίνησή μας, τις σχέσεις μας ή την επαφή με τον εαυτό μας.
Το σώμα συμμετέχει σε όσα ζούμε. Ο πόνος στη μέση, στον αυχένα ή σε κάποιο άλλο σημείο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «κρύβει» ένα συγκεκριμένο συναίσθημα ούτε ότι έχει αποκλειστικά ψυχολογική αιτία. Ο πόνος είναι πραγματικός και σύνθετος. Μπορεί να επηρεάζεται ταυτόχρονα από βιολογικούς παράγοντες, τραυματισμούς, στάση και καταπόνηση, ύπνο, στρες, φόβο, προηγούμενες εμπειρίες και τις συνθήκες της ζωής μας.
Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στο σώμα και στην ψυχή. Χρειάζεται να ακούσουμε και τα δύο — χωρίς βιαστικές ερμηνείες και χωρίς να αγνοήσουμε την απαραίτητη ιατρική διερεύνηση.
Μπορούμε να αναρωτηθούμε:
Τι συνέβαινε στη ζωή μου όταν εμφανίστηκε ο πόνος;
Πότε δυναμώνει και πότε υποχωρεί;
Πώς κοιμάμαι, κινούμαι και φροντίζω το σώμα μου;
Ποια ένταση κουβαλώ χωρίς να της δίνω χώρο;
Τι χρειάζομαι σήμερα, σωματικά και συναισθηματικά;
Το σώμα δεν είναι εχθρός ούτε γρίφος που πρέπει οπωσδήποτε να αποκρυπτογραφήσουμε. Είναι ο τόπος όπου αποτυπώνεται ολόκληρη η εμπειρία μας. Και μερικές φορές, το πρώτο θεραπευτικό βήμα δεν είναι να απαιτήσουμε να σταματήσει να πονά — αλλά να σταθούμε κοντά του και να ακούσουμε τι χρειάζεται.
Το παράδειγμα του στρειδιού και του μαργαριταριού είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο της Δόμνας Βεντουράτου, Εισαγωγή στην Ψυχοτραυματολογία και στην Τραυματοθεραπεία: Η μέθοδος EMDR
TO ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Ερχόμαστε στον κόσμο και η ζωή μάς παραδίδεται σαν ένα μεγάλο, μυστηριώδες δώρο. Ένα κουτί δεμένο με κορδέλες, που κανείς δεν μας εξηγεί τι περιέχει.
Κάποιοι φοβούνται ακόμη και να λύσουν τον κόμπο. Άλλοι ανοίγουν το κουτί περιμένοντας να βρουν μέσα μόνο χαρά, ομορφιά και θαύματα. Κι όταν συναντούν τον πόνο, τη μοναξιά, την αβεβαιότητα και την απώλεια, νιώθουν πως κάποιος έκανε λάθος στο περιεχόμενο.
Όμως η ζωή δεν μας προσφέρεται σε επιλεγμένα κομμάτια. Έρχεται ολόκληρη.
Μέσα στο κουτί υπάρχει ένα μικρό πακέτο που λέγεται πόνος. Δεν το διάλεξα, αλλά είναι δικό μου. Μπορώ να το αφήσω κλειστό, να προσποιηθώ ότι δεν υπάρχει ή να το πλησιάσω και να γνωρίσω τι περιέχει.
Υπάρχει κι ένα άλλο που λέγεται μοναξιά. Αν το ανοίξω και αντέξω να καθίσω λίγο κοντά της, τότε ίσως μπορέσω να αναγνωρίσω κάτι από τη μοναξιά του άλλου. Δεν θα μπορώ να την εξαφανίσω· θα μπορώ όμως να καθίσω δίπλα του και να κρατήσω το χέρι του, χωρίς να βιαστώ να το αφήσω.
Στο ίδιο κουτί υπάρχουν η αγωνία, ο φόβος και η σύγχυση. Υπάρχουν, όμως, και η ελπίδα, η τρυφερότητα, η χαρά και εκείνες οι στιγμές πληρότητας που δεν μπορούν να γεννηθούν με διαταγή. Τις ανακαλύπτουμε καθώς τολμάμε να ζήσουμε — όχι μόνο όσα μας ευχαριστούν, αλλά και όσα μας αλλάζουν.
Δεν μεταμορφώνεται κάθε πόνος σε χαρά ούτε κάθε απελπισία σε ελπίδα. Ορισμένες εμπειρίες αφήνουν σημάδια. Μπορούμε, όμως, να τους δώσουμε χώρο, νόημα και μια θέση μέσα στην ιστορία μας, ώστε να μη χρειάζεται να γίνουν ολόκληρη η ιστορία μας.
Θέλω να γνωρίσω όσα κρύβει το κουτί. Όχι επειδή όλα είναι όμορφα, αλλά επειδή όλα αποτελούν μέρος της ζωής μου. Κι εγώ δεν θέλω να χάσω τη ζωή περιμένοντας να μου δοθεί μια διαφορετική.
Η ζωή είναι το δώρο που μας προσφέρεται.
Ο τρόπος με τον οποίο τη συναντάμε είναι η δική μας απάντηση.
Ελεύθερη διασκευή, εμπνευσμένη από το έργο του Λέο Μπουσκάλια.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ
Ο ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΛΕΡΙΑΝΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Κάθε παιδί γεννιέται μέσα στην ίδια οικογένεια, αλλά όχι ακριβώς μέσα στον ίδιο κόσμο.
Οι γονείς βρίσκονται σε διαφορετική ηλικία και φάση ζωής, οι οικονομικές και συναισθηματικές συνθήκες μπορεί να έχουν αλλάξει και κάθε νέο μέλος μετακινεί τις ήδη υπάρχουσες ισορροπίες. Έτσι, δύο αδέλφια μπορεί να μεγαλώνουν κάτω από την ίδια στέγη και, παρ’ όλα αυτά, να περιγράφουν δύο αρκετά διαφορετικές οικογένειες.
Ο Alfred Adler χρησιμοποίησε την έννοια του οικογενειακού αστερισμού για να περιγράψει τη θέση που καταλαμβάνει κάθε παιδί μέσα στο οικογενειακό σύστημα και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σε σχέση με τους γονείς και τα αδέλφια του.
Η οικογενειακή ατμόσφαιρα μπορεί να συμβάλλει στις ομοιότητες μεταξύ των παιδιών, ενώ η διαφορετική θέση που καταλαμβάνει το καθένα μέσα στην οικογένεια μπορεί να φωτίσει ορισμένες από τις διαφορές τους.
Για τον Adler, σημασία δεν έχει μόνο η αριθμητική σειρά γέννησης, αλλά κυρίως η ψυχολογική θέση που βιώνει το παιδί. Ένα παιδί μπορεί, για παράδειγμα, να είναι βιολογικά δεύτερο αλλά να λειτουργεί σαν πρωτότοκο, εάν υπάρχει μεγάλη ηλικιακή απόσταση ή εάν το μεγαλύτερο αδελφάκι δεν συμμετέχει ενεργά στην καθημερινή οικογενειακή ζωή.
Πιθανές εμπειρίες ανάλογα με τη θέση στην οικογένεια
Οι παρακάτω περιγραφές δεν αποτελούν τύπους προσωπικότητας ούτε προβλέψεις. Είναι πιθανές δυναμικές και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αφετηρίες διερεύνησης.
Το πρώτο παιδί
Το πρωτότοκο ζει για ένα διάστημα ως μοναχοπαίδι και απολαμβάνει την αποκλειστική προσοχή των γονιών. Με τη γέννηση ενός δεύτερου παιδιού μπορεί να βιώσει μια μορφή «εκθρόνισης», όπως την ονόμασε ο Adler.
Ίσως προσπαθήσει να διατηρήσει τη θέση του μέσα από την υπευθυνότητα, την επίδοση ή τη φροντίδα των μικρότερων παιδιών. Μπορεί, όμως, να εκφράσει και θυμό, ζήλια ή παλινδρόμηση. Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι τι «παθαίνουν» όλα τα πρωτότοκα, αλλά πώς το συγκεκριμένο παιδί βίωσε την αλλαγή της οικογενειακής ισορροπίας.
Το δεύτερο παιδί
Το δεύτερο παιδί συναντά από την αρχή κάποιον που προηγείται. Μπορεί να προσπαθήσει να τον φτάσει, να τον ξεπεράσει ή να αναζητήσει έναν εντελώς διαφορετικό χώρο στον οποίο θα μπορεί να διακριθεί.
Αν το πρώτο παιδί θεωρείται, για παράδειγμα, «ο καλός μαθητής», το δεύτερο μπορεί να επενδύσει περισσότερο στον αθλητισμό, στη δημιουργικότητα, στο χιούμορ ή στις κοινωνικές σχέσεις. Δεν πρόκειται απαραίτητα για συνειδητή επιλογή, αλλά για έναν τρόπο αναζήτησης μιας ξεχωριστής θέσης μέσα στην οικογένεια. Read More …
D5 Creation