Είμαι η Βικτώρια Ασκαρίδου. Γεννήθηκα το 1964 στη Θεσσαλονίκη και μεγαλώνω… συνεχίζοντας να μαθαίνω, να αλλάζω και, ευτυχώς, να έχω ακόμη περιέργεια.

Νομίζω ότι από παιδί ήξερα τι ήθελα να γίνω: ψυχολόγος.

Τελειώνοντας το Αμερικανικό Κολλέγιο, σπούδασα ψυχολογία και έκανα πρακτική στο δημόσιο ψυχιατρείο και σε μια ιδιωτική ψυχιατρική κλινική. Στο δημόσιο ψυχιατρείο συμμετείχα σε ένα πρόγραμμα επανένταξης χρόνιων ασθενών. Εκεί απογοητεύτηκα πολύ. Στα είκοσι πέντε μου πίστεψα ότι η βοήθειά μου ήταν χωρίς νόημα, χωρίς αποτέλεσμα.

Τα παράτησα. Άλλαξα πορεία και επάγγελμα.

Μέχρι που έκανα την κόρη μου.

Και κάπως έτσι, μέσα από την προσπάθειά μου να καταλάβω το παιδί μου και να γίνω μητέρα, ξαναβρήκα τον δρόμο προς την ψυχολογία. Άρχισα πάλι να διαβάζω βιβλία και να πηγαίνω σε ομάδες γονέων στο Κέντρο Αντλεριανής Ψυχολογίας. Εκεί μου πρότειναν να εκπαιδευτώ ως συντονίστρια αντλεριανών ομάδων. Και βρέθηκα να συντονίζω ομάδες γονέων και αυτογνωσίας.

Ήταν η εποχή που μεγάλωνα τα παιδιά μου και δεν εργαζόμουν. Ο εθελοντισμός με γέμιζε και μου έδινε πολλή ενέργεια. Ένιωθα πως είχα κάτι να προσφέρω και πως αυτό είχε νόημα για μένα.

Μεγαλώνοντας τα παιδιά μου, βρήκα την ευκαιρία να συνεχίσω την εκπαίδευσή μου ως ψυχοθεραπεύτρια Gestalt. Έκανα εθελοντισμό στις φυλακές και ατομικές θεραπείες στη ΧΕΝ με γυναίκες που είχαν υποστεί κακοποίηση.

Πιστεύω ότι ένας θεραπευτής χρειάζεται πάντα να μαθαίνει. Να εξελίσσεται, να περπατά σε μονοπάτια που τον δυσκολεύουν και τον θεραπεύουν. Να συνεχίζει τη δική του προσωπική δουλειά, γιατί στη συνάντηση με τον άλλον φέρνει και τον εαυτό του — με όσα γνωρίζει, αλλά και με όσα ακόμη δεν βλέπει.

Έτσι συνέχισα την εκπαίδευσή μου στη θεραπευτική ύπνωση. Και δουλεύοντας στο γραφείο μου, κατάλαβα ότι χρειαζόμουν περισσότερες γνώσεις γύρω από το τραύμα. Εκπαιδεύτηκα στο EMDR, στο Brainspotting και στο CRM.

Στη διαδρομή μου μπήκε και το Sandplay, η θεραπεία μέσα από την άμμο και τις μικρές φιγούρες. Ένας τρόπος δουλειάς που αγαπώ πολύ. Μερικές φορές ο άνθρωπος δυσκολεύεται να πει αυτό που αισθάνεται, αλλά μπορεί να διαλέξει μια φιγούρα, να τη βάλει κάπου στην άμμο και να αρχίσει από εκεί. Κι εγώ να είμαι δίπλα του, να προσπαθούμε μαζί να καταλάβουμε.

Μου αρέσει να έχω διαφορετικούς τρόπους να πλησιάσω έναν άνθρωπο. Να μπορώ να ακολουθήσω λίγο περισσότερο τον δικό του τρόπο, αντί να περιμένω να χωρέσει εκείνος στον δικό μου.

Συνεχίζοντας την εκπαίδευσή μου, πήρα πιστοποίηση ως επόπτρια και εκπαιδεύτρια στη θεραπεία CRM και ολοκλήρωσα στην Ελλάδα την εκπαίδευσή μου ως επόπτρια Gestalt. Ακολούθησε ένας διετής κύκλος διαδικτυακής εποπτείας για επόπτες με τη Margherita Spagnuolo Lobb, μέσα από τον οποίο εμβάθυνα στη Σχεσιακή Θεραπεία Gestalt.

Αυτή η προσέγγιση έχει γίνει πολύ σημαντική για μένα. Με βοηθά να καταλαβαίνω περισσότερα για όσα συμβαίνουν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Τι φέρνει ο καθένας στη συνάντηση, πώς επηρεαζόμαστε, πώς πλησιάζουμε και πώς, μερικές φορές, δυσκολευόμαστε να συναντηθούμε, παρόλο που το θέλουμε.

Όσα μαθαίνω με εξελίσσουν και προσωπικά. Και νιώθω την επιθυμία να τα μοιράζομαι με άλλους θεραπευτές, μέσα από την εποπτεία. Να υπάρχει ένας χώρος όπου μπορούμε να πούμε «εδώ δυσκολεύομαι», «αυτό δεν το καταλαβαίνω», «εδώ χρειάζομαι βοήθεια». Ξέρω πόσο πολύτιμο είναι να έχεις κι εσύ κάπου να ακουμπήσεις τη δουλειά σου και όσα σου συμβαίνουν μέσα σε αυτή.

Εδώ και πολλά χρόνια  έχω τον δικό μου επαγγελματικό χώρο στη Θεσσαλονίκη, όπου κάνω ατομικές συνεδρίες, εποπτεία, ομάδες αυτογνωσίας, ομάδες με συγκεκριμένο θέμα και σεμινάρια. Οι ατομικές συνεδρίες γίνονται δια ζώσης και online.

Η βάση της δουλειάς μου είναι η θεραπεία Gestalt.

Δουλεύουμε με το «εδώ και τώρα», με αυτό που συμβαίνει στη ζωή σου και με αυτό που συμβαίνει ανάμεσά μας την ώρα που είμαστε μαζί. Προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς αισθάνεσαι, τι χρειάζεσαι, τι σε δυσκολεύει. Και πηγαίνουμε μαζί με τις αντιστάσεις σου, με σεβασμό στον λόγο για τον οποίο υπάρχουν και στον χρόνο που χρειάζεσαι.

Με τους γονείς με βοηθάει πολύ και η εκπαίδευσή μου στην Αντλεριανή προσέγγιση. Κρατώ ιδιαίτερα την ανάγκη των παιδιών —και των μεγάλων— να νιώθουν ότι ανήκουν. Με ενδιαφέρει να ψάχνουμε τι προσπαθεί να μας πει ένα παιδί με τη συμπεριφορά του, ακόμη κι όταν ο τρόπος του μας δυσκολεύει.

Στη δουλειά μου χρησιμοποιώ επίσης το Sandplay και, ανάλογα με το ιστορικό και τις ανάγκες του ανθρώπου που έχω απέναντί μου, την τραυματοθεραπεία EMDR ή CRM.

Το πιο σημαντικό για μένα είναι η θεραπευτική σχέση. Η σχέση που θα χτίσουμε μαζί.

Θέλω μέσα σε αυτή να μπορείς σιγά σιγά να νιώσεις ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Να μιλήσεις, να σωπάσεις, να δυσκολευτείς, ακόμη και να διαφωνήσεις μαζί μου. Να μπορούμε να μιλάμε και για όσα συμβαίνουν μεταξύ μας.

Έχω αλλάξει κι εγώ από τότε που, στα είκοσι πέντε μου, απογοητεύτηκα και έφυγα. Σήμερα μπορώ να δώσω περισσότερο χρόνο. Στον άλλον, στον εαυτό μου και σε αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε μαζί.

Η θεραπεία είναι διαδικασία, όχι αποτέλεσμα.