ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Πίσω από τις σκέψεις μου, βαθιά μες στο μυαλό μου,
βρήκα ένα ξεχασμένο κομμάτι του εαυτού μου.
Ήταν παιδί μικρό, θλιμμένο, φοβισμένο,
και με κοιτούσε σιωπηλά, ακόμη θυμωμένο.
Κάθισα δίπλα του, του κράτησα το χέρι,
και του ψιθύρισα: «Κανείς δεν θα σε παίρνει».

Ξέρω, δεν ήθελες να βρίσκεσαι εδώ πέρα,
μέσα στη θύελλα, στη μπόρα και στον αέρα.
Ξέρω πως κρύφτηκες για να μη σε πονέσουν
κι έκλεισες την καρδιά, για να μη σε προδώσουν.
Δεν έφταιγες εσύ για όσα ένιωθαν οι άλλοι·
ήσουν μικρό παιδί — κι εκείνοι ήταν μεγάλοι.

Ξέρω πως κρύφτηκες και μέσα σου πονούσες,
ήθελες να φύγεις, μα ούτε να παίξεις τολμούσες.
Δεν φταις· μη ντρέπεσαι και μη φοβάσαι άλλο.
Τώρα σε βλέπω καθαρά και σε καταλαβαίνω.
Μείνε, χαλάρωσε, κοιμήσου στην αγκαλιά μου·
τώρα μεγάλωσα και θα ’μαι εδώ, κοντά σου.

Πάμε να παίξουμε, τον φόβο να ξεχάσουμε,
μέσα στη λάσπη σαν παιδιά να ξαναφτάσουμε.
Πάμε να διαλέξεις τα παιχνίδια που σου αρέσουν·
κανείς δεν περιμένει πια τα λάθη σου να ελέγξει.
Κανείς δεν θα σε μαλώσει ή θα σε ταπεινώσει·
το χέρι που σε κράτησε δεν θα σε παραδώσει.

Κράτησε το χέρι μου και μη με φοβηθείς.
Τώρα που σε συνάντησα, δεν θα ξαναχαθείς.
Υπάρχουν κι άλλα παιδιά που θέλουν να σε γνωρίσουν
κι άνθρωποι αγαπημένοι που θα σε καλωσορίσουν.
Έλα λοιπόν στο φως και κάνε τα βήματά σου·
τώρα μπορώ να στέκομαι εγώ κοντά στα τραύματά σου.

Ελεύθερη διασκευή ποιήματος αγνώστου δημιουργού