Ετικέτα: αγάπη
«Η αυταγάπη θα με βγάλει από την κακοποίηση»
Τα έσοδα θα διατεθούν για την αγορά ειδών καθημερινής ανάγκης για
τον ξενώνα φιλοξενίας γυναικών θυμάτων βίας και των παιδιών τους
του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Τιμή πρόσκλησης 10,00€ (καφές/τσάι/μπύρα & συνοδευτικά)
Δώστε κι εσείς το παρόν στην εκδήλωση αγάπης
που διοργανώνει το ΠΟΛΥκατοικείν.
Πληροφορίες & Προσκλήσεις
Βασ. Ηρακλείου 14, 3ος όροφος, Δευτέρα-Παρασκευή 09:00-17:00
https://polykatoikein.gr/epikoinonia/εκδήλωση
Τηλέφωνο: 2310 555333
e-mail: info@polykatoikein.gr
Ψυχή vs χρήμα….
Το χρήμα επιτρέπει στον άνθρωπο να αγοράσει …το κρεβάτι αλλά όχι τον ύπνο…τα βιβλία αλλά όχι την σοφία…τα φάρμακα αλλά όχι την υγεία…τα όμορφα πράγματα αλλά όχι την ομορφιά…την ευθυμία αλλά όχι την ευτυχία …την ηδονή αλλά όχι τον έρωτα.. την παρέα αλλά όχι τη ΦΙΛΙΑ…τα χάδια αλλά όχι την ΑΓΑΠΗ… την επιβεβαίωση αλλά όχι την ΓΑΛΗΝΗ …
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ….
ΑΓΑΠΗ
Λογική
Είναι η αγάπη που υπολογίζει.
Μελέτη
Είναι η αγάπη που αναλύει.
Επιστήμη
Είναι η αγάπη που ερευνά.
Φιλοσοφία
Είναι η αγάπη που σκέπτεται.
ΑΝΤΙΟ 2015
“Τα μόνα λόγια που πονάνε πολύ είναι αυτά που κράτησα μέσα μου”…
και έρχεται μια στιγμή που χωρίζονται οι γύρω μου σ εκείνους που κράτησα και σε εκείνους που αφήνω να φύγουν…
όχι γιατί δεν τους αγάπησα , αλλά γιατί όταν τους σκέφτομαι δεν λιγώνεται η ψυχή μου, δεν γεμίζω μ εκείνο το κίτρινο φως …έτσι τους αποχαιρετώ…
και η ζωή είναι τόσο μικρή για δάκρυα και πόνο…και τον πόνο αποχαιρετώ…
όσους πίστεψα και όσους αμφισβήτησα…όχι γι αυτό που είναι, αλλά γι αυτό που νιώθω δίπλα τους…τους αποχαιρετώ
κι έτσι μετράω απουσίες και όχι παρουσίες που είναι πιο πικρές και από τις πιο απόλυτες απουσίες….
κι έτσι άνθρωποι που με φίλησαν στο μέτωπο όταν πονούσα, που νόμιζα δικούς μου, γίνονται ξένοι, πιο ξένοι και από τους ξένους που δεν έχω κάτι να φοβηθώ…
ενώ από αυτούς έχω..και έτσι τους αποχαιρετώ…
και καλωσορίζω το 2016 με ένα μεγάλο αντίο σε ότι με πονάει, με πικραίνει και δεν γεμίζει φως την ψυχή μου …μόνο αδειάζοντας το φλιτζάνι θα μείνει χώρος για νέα πράγματα που έχω να καλωσορίσω…
ΑΝΤΙΟ 2015
GOODBYE
Μας μαθανε να αγαπουμε εναν εαυτο ντυμενον στα λευκα
Στη χορογραφια της ζωης μας
ο πρωτος ρολος αρμοζε παντοτε στον κυκνο του Καλου
κι εμεις, οχυρωμενοι πισω απο τα λευκα μας τα φτερα, παπαγαλιζαμε βηματα
θετικα
μετρημενα
οικογενειακα
σιγουροι οτι στο τελος της καθε μας παραστασης, θα ανταμειβονταν η υπακοη μας
η πιστη μας
η αγαπη μας
η αφιλοκερδεια μας
η συνεισφορα μας στο κοινο καλο
και πως οι πριγκιπες που αναμεναμε μια ζωη, κατοπιν ολων αυτων
θα ερχονταν με ενα τους φιλι να διωξουνε τα μαγια…
Σ’ αγαπάω αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με σένα…
«Οι περισσότεροι μεγαλώνουμε με μαμάδες που δεν είναι επαρκείς, με μαμάδες που δεν έχουν μάθει να προσφέρουν αγάπη, να καταλαβαίνουν τις ανάγκες του μωρού», μας λέει ο κ. Γιωσαφάτ. «Και το μωρό επικοινωνεί με μη λεκτική συμπεριφορά για να ζητήσει αυτά που του λείπουν, κλαίει, αρρωσταίνει, γρατσουνάει, κλοτσάει κ.λπ. Στα ζευγάρια είναι πολύ έντονη αυτή η μεταβίβαση της πρώτης σχέσης, των πρώτων μη λεκτικών φόβων και συναισθημάτων. Γι’ αυτό και τα ζευγάρια μαλώνουν, ιδιαίτερα αν ο πρώτος χρόνος δεν ήταν καλός, αν ήταν στερημένος από ζεστασιά, χάδια, αγκαλιές. Ξέρετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να χαϊδέψουν τρυφερά ο ένας τον άλλο;». Η επιλογή λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις κουβαλά πάρα πολλά πράγματα που δεν έχουν λυθεί μέσα μας Read More …
ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ ΝΑ ΞΕΡΩ …
Δεν με ενδιαφέρει τι επάγγελμα κάνεις. Θέλω να ξέρω για ποιο πράγμα πονάς, κι αν τολμάς να ονειρευτείς ότι θα συναντήσεις αυτό που λαχταρά η καρδιά σου.
Δεν με ενδιαφέρει πόσων χρονών είσαι. Θέλω να ξέρω αν θα διακινδυνέψεις να γελοιοποιηθείς για την αγάπη, για το όνειρό σου, για την περιπέτεια του να είσαι ζωντανός.
Δεν με ενδιαφέρει ποιοι πλανήτες πλαισιώνουν την σελήνη σου. Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το κέντρο της ίδιας σου της θλίψης, αν οι προδοσίες της ζωής σ έχουν κάνει ανοιχτό ή αν έχεις ζαρώσει και κλειστεί στον εαυτό σου από το φόβο περισσότερου πόνου. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να μείνεις με τον πόνο, το δικό μου ή το δικό σου, χωρίς να κινηθείς για να τον κρύψεις ή να τον εξασθενίσεις ή να τον θεραπεύσεις.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να ζεις με την χαρά, την δική μου ή την δική σου, αν μπορείς να χορέψεις έξαλλα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει ως τις άκρες των δαχτύλων σου, χωρίς να μας προειδοποιείς να προσέχουμε, να είμαστε ρεαλιστές, να θυμόμαστε τους περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης.
Δεν με ενδιαφέρει αν η ιστορία που μου διηγείσαι είναι αληθινή. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να απογοητεύσεις κάποιον άλλο για να φανείς αληθινός στον εαυτό σου, αν μπορείς να αντέξεις την κατηγορία της προδοσίας και να μην προδώσεις την ίδια την ψυχή σου, αν μπορείς να είσαι άπιστος και
γι αυτό αξιόπιστος.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά , ακόμη κι όταν δεν είναι όμορφη, κάθε μέρα, κι αν την παρουσία της μπορείς να την κάνεις πηγή της ίδιας της ζωής σου.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να ζήσεις με την αποτυχία, την δική σου και τη δική μου, κι όμως να στέκεσαι στην άκρη της λίμνης και να φωνάζεις στην ασημένια πανσέληνο <<ναι!>> Read More …
H ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ….
H ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ….
Οι επιβάτες του λεωφορείου παρακολούθησαν με συμπάθεια μια νεαρή, όμορφη γυναίκα που κρατούσε ένα λευκό πτυσσόμενο μπαστούνι να ανεβαίνει προσεκτικά στο όχημα. Ακύρωσε το εισιτήριο της και ψηλαφητά βρήκε το δρόμο της προς τη θέση που της είχε πει εκείνος ότι ήταν άδεια. κάθισε, έβαλε την επαγγελματική της τσάντα στα πόδια της και κράτησε το μπαστούνι δίπλα της.
Είχε περάσει περίπου ένας χρόνος από τότε που η Σουζάνα, στα 34 της σήμερα, τυφλώθηκε. Εξαιτίας ενός απρόοπτου ατυχήματος, έχασε την όραση της και ξαφνικά πέρασε σε έναν κόσμο νέο, αυτόν του σκοταδιού, του θυμού, του οίκτου και της αυτό-λύπησης. Το μόνο που είχε παραμείνει σταθερό και όμορφο στη ζωή της ήταν ο σύζυγός της, ο Μάριος.
Ο Μάριος ήταν της αεροπορίας, και αγαπούσε τη σύζυγό του με όλη του την καρδιά. Όταν πρωτοέχασε την όραση της, την έβλεπε να βυθίζεται σε απελπισία, και ήταν αποφασισμένος να τη βοηθήσει να ανακτήσει τη δύναμη και εμπιστοσύνη που είχε στον εαυτό της, για να γίνει πάλι ανεξάρτητη.
Read More …
Το φίλτρο του θυμού
Το φίλτρο του θυμού
Τα συσσωρευμένα, καταπιεσμένα συναισθήματα γίνονται ένα φίλτρο μεταξύ του εαυτού μας και του έξω κόσμου. Κάθε τι που εισέρχεται και εξέρχεται από τον συναισθηματικό μας κόσμο πρέπει να περάσει απ αυτό το φίλτρο. Read More …
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ
Λίγος ήταν ο χρόνος που έζησα κοντά σας και ακόμη λιγότερα τα λόγια που πρόλαβα να σας πω.
Αν όμως η φωνή μου κάποτε ξεθωριάσει μέσα σας και η αγάπη μου πάψει να κατοικεί στη μνήμη σας, θα επιστρέψω. Θα έρθω με καρδιά πιο ώριμη και με χείλη περισσότερο πρόθυμα να υπηρετήσουν το πνεύμα.
Θα επιστρέψω μαζί με την παλίρροια και θα ζητήσω ξανά να με καταλάβετε. Κι αν μέσα στα λόγια μου υπήρχε κάποια αλήθεια, εκείνη θα ξαναβρεί τον δρόμο της προς εσάς· με καθαρότερη φωνή και με λέξεις που θα πλησιάζουν περισσότερο τη σκέψη σας.
Φεύγω, μα δεν πορεύομαι προς το κενό. Κι αν η σημερινή ημέρα δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει όσα χρειάζεστε εσείς και όσα επιθυμούσε να σας προσφέρει η αγάπη μου, ας γίνει τουλάχιστον η υπόσχεση μιας άλλης συνάντησης.
Οι ανάγκες του ανθρώπου μεταβάλλονται, όμως η αγάπη του παραμένει. Παραμένει και η βαθιά του επιθυμία να προσφέρει μέσα από αυτήν.
Να γνωρίζετε, λοιπόν, ότι θα επιστρέψω από μια ακόμη βαθύτερη σιωπή.
Τις ήσυχες ώρες της νύχτας περπάτησα στους δρόμους σας. Το πνεύμα μου στάθηκε στα κατώφλια των σπιτιών σας και μπήκε αθόρυβα στα δωμάτιά σας.
Άκουσα τους χτύπους της καρδιάς σας μέσα στη δική μου καρδιά και ένιωσα την αναπνοή σας να αγγίζει το πρόσωπό μου. Έτσι σας γνώρισα.
Γνώρισα τη χαρά και τη θλίψη σας. Και όταν κοιμόσασταν, τα όνειρά σας περνούσαν μέσα από τα δικά μου όνειρα.
Κι όμως, μέσα σας συνάντησα κάτι γλυκύτερο από το γέλιο και βαθύτερο από κάθε λαχτάρα.
Σας έχουν πει πως ο άνθρωπος, όπως μια αλυσίδα, είναι τόσο αδύναμος όσο ο πιο εύθραυστος κρίκος του. Μα αυτή είναι μονάχα η μισή αλήθεια.
Γιατί ο άνθρωπος είναι συγχρόνως τόσο δυνατός όσο και ο ισχυρότερος κρίκος του.
Το να μετρά κανείς ολόκληρη την ύπαρξή σας από τη μικρότερη πράξη σας είναι σαν να προσπαθεί να υπολογίσει τη δύναμη του ωκεανού κοιτάζοντας τον αφρό που σβήνει στην ακτή.
Και το να σας ορίζει από τις αποτυχίες σας είναι σαν να κατηγορεί τις εποχές επειδή καμιά τους δεν διαρκεί για πάντα.
Είστε σαν τον ωκεανό. Τα πλοία μπορεί να περιμένουν ακίνητα στο λιμάνι την επιστροφή της παλίρροιας, όμως ούτε εσείς ούτε η θάλασσα μπορείτε να διατάξετε τα κύματα να φτάσουν νωρίτερα.
Είστε και σαν τις εποχές.
Ακόμη κι όταν, μέσα στον χειμώνα σας, πιστεύετε πως η άνοιξη δεν θα επιστρέψει, εκείνη αναπαύεται σιωπηλά μέσα σας. Περιμένει, χαμογελώντας στον ύπνο της, χωρίς να πληγώνεται από την αμφιβολία σας.
Θα έρθει η ημέρα που θα διακρίνετε τον κρυμμένο σκοπό των πραγμάτων. Και τότε θα μπορείτε να ευλογείτε το σκοτάδι, όπως ευλογείτε το φως, επειδή θα γνωρίζετε πως και τα δύο υπηρέτησαν τη διαδρομή σας.
Με τις λέξεις μου δεν σας αποκάλυψα κάτι που δεν γνωρίζατε. Έδωσα μονάχα φωνή σε όσα υπήρχαν ήδη σιωπηλά μέσα στη σκέψη σας.
Άλλοι σοφοί ήρθαν σε εσάς για να σας προσφέρουν από τη σοφία τους. Εγώ ήρθα για να διδαχθώ από τη δική σας.
Και μέσα σας ανακάλυψα κάτι μεγαλύτερο από τη σοφία: εκείνη τη ζωντανή φλόγα που κατοικεί στον άνθρωπο και μεγαλώνει αδιάκοπα από την ίδια της τη δύναμη.
Σας αποχαιρετώ.
Η ημέρα έφτασε στο τέλος της και κλείνει τώρα τα φτερά της γύρω μας, όπως το νούφαρο κλείνει τα πέταλά του επάνω στο μυστικό της επόμενης αυγής.
Ό,τι μας προσφέρθηκε σήμερα θα το κρατήσουμε. Κι αν δεν ήταν αρκετό, θα συναντηθούμε ξανά και μαζί θα απλώσουμε τα χέρια μας προς εκείνον που προσφέρει.
Μοιάζει σαν να ήταν μόλις χθες όταν ανταμώσαμε. Εσείς τραγουδήσατε μέσα στη μοναξιά μου κι εγώ, με τους ήχους του τραγουδιού σας, ύψωσα έναν πύργο στον ουρανό.
Τώρα οι δρόμοι μας χωρίζουν.
Αν όμως συναντηθούμε ξανά, θα μιλήσουμε πάλι. Εσείς θα μου τραγουδήσετε ένα βαθύτερο τραγούδι κι εγώ θα υψώσω μαζί σας έναν ακόμη πύργο στον ουρανό.
Χαλίλ Γκιμπράν, «Ο Αποχαιρετισμός», από το έργο Ο Προφήτης.
Ελεύθερη απόδοση από το αγγλικό πρωτότυπο.
D5 Creation