Μια μέρα, στα καλά καθούμενα (αλήθεια, πώς τους ήρθε;) τα δέντρα αποφάσισαν ότι τους χρειαζόταν κάποια ανώτερη αρχή. Τίποτε δεν είχαν να χωρίσουν μεταξύ τους· τίποτε δεν διεκδικούσαν το ένα από τ’ άλλο· συναλλαγές, που ήσαν πάντα καθαρές και τίμιες, είχανε μόνο με το χώμα, τη βροχή και τον ήλιο· τι στην ευχή τη θέλανε, λοιπόν, αυτήν την ανώτερη αρχή, αυτήν την εξουσία πάνω απ’ τα κεφάλια τους; Ένιωθαν άραγε κάποια ανασφάλεια; Εϊχανε τάχα έμφυτη κάποιαν ανάγκη γι’ αφοσίωση κι υποταγή; Ποιος ξέρει; Ποιος θα μπορούσε των δέντρων τη σκέψη να διαβάσει;

 

Ο Ντάνιελ ήταν ένα δελφίνι που ήθελε να αφήσει την σιγουριά του κοπαδιού του και να ακολουθήσει τα όνειρά του…
Καθώς προσπαθούσε να πάρει μια απόφαση άκουσε την θάλασσα να του λέει:
Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή.
Που δε μας μένει άλλο,
Παρά να διαλέξουμε το δρόμο μας.
Κάποια στιγμή, που πρέπει
Να ζωντανέψουμε τα όνειρά μας ,
Και να υπερασπιστούμε αυτό που πιστεύουμε…