Λίγος ήταν ο χρόνος που έζησα κοντά σας και ακόμη λιγότερα τα λόγια που πρόλαβα να σας πω.

Αν όμως η φωνή μου κάποτε ξεθωριάσει μέσα σας και η αγάπη μου πάψει να κατοικεί στη μνήμη σας, θα επιστρέψω. Θα έρθω με καρδιά πιο ώριμη και με χείλη περισσότερο πρόθυμα να υπηρετήσουν το πνεύμα.

Θα επιστρέψω μαζί με την παλίρροια και θα ζητήσω ξανά να με καταλάβετε. Κι αν μέσα στα λόγια μου υπήρχε κάποια αλήθεια, εκείνη θα ξαναβρεί τον δρόμο της προς εσάς· με καθαρότερη φωνή και με λέξεις που θα πλησιάζουν περισσότερο τη σκέψη σας.

Φεύγω, μα δεν πορεύομαι προς το κενό. Κι αν η σημερινή ημέρα δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει όσα χρειάζεστε εσείς και όσα επιθυμούσε να σας προσφέρει η αγάπη μου, ας γίνει τουλάχιστον η υπόσχεση μιας άλλης συνάντησης.

Οι ανάγκες του ανθρώπου μεταβάλλονται, όμως η αγάπη του παραμένει. Παραμένει και η βαθιά του επιθυμία να προσφέρει μέσα από αυτήν.

Να γνωρίζετε, λοιπόν, ότι θα επιστρέψω από μια ακόμη βαθύτερη σιωπή.

Τις ήσυχες ώρες της νύχτας περπάτησα στους δρόμους σας. Το πνεύμα μου στάθηκε στα κατώφλια των σπιτιών σας και μπήκε αθόρυβα στα δωμάτιά σας.

Άκουσα τους χτύπους της καρδιάς σας μέσα στη δική μου καρδιά και ένιωσα την αναπνοή σας να αγγίζει το πρόσωπό μου. Έτσι σας γνώρισα.

Γνώρισα τη χαρά και τη θλίψη σας. Και όταν κοιμόσασταν, τα όνειρά σας περνούσαν μέσα από τα δικά μου όνειρα.

Κι όμως, μέσα σας συνάντησα κάτι γλυκύτερο από το γέλιο και βαθύτερο από κάθε λαχτάρα.

Σας έχουν πει πως ο άνθρωπος, όπως μια αλυσίδα, είναι τόσο αδύναμος όσο ο πιο εύθραυστος κρίκος του. Μα αυτή είναι μονάχα η μισή αλήθεια.

Γιατί ο άνθρωπος είναι συγχρόνως τόσο δυνατός όσο και ο ισχυρότερος κρίκος του.

Το να μετρά κανείς ολόκληρη την ύπαρξή σας από τη μικρότερη πράξη σας είναι σαν να προσπαθεί να υπολογίσει τη δύναμη του ωκεανού κοιτάζοντας τον αφρό που σβήνει στην ακτή.

Και το να σας ορίζει από τις αποτυχίες σας είναι σαν να κατηγορεί τις εποχές επειδή καμιά τους δεν διαρκεί για πάντα.

Είστε σαν τον ωκεανό. Τα πλοία μπορεί να περιμένουν ακίνητα στο λιμάνι την επιστροφή της παλίρροιας, όμως ούτε εσείς ούτε η θάλασσα μπορείτε να διατάξετε τα κύματα να φτάσουν νωρίτερα.

Είστε και σαν τις εποχές.

Ακόμη κι όταν, μέσα στον χειμώνα σας, πιστεύετε πως η άνοιξη δεν θα επιστρέψει, εκείνη αναπαύεται σιωπηλά μέσα σας. Περιμένει, χαμογελώντας στον ύπνο της, χωρίς να πληγώνεται από την αμφιβολία σας.

Θα έρθει η ημέρα που θα διακρίνετε τον κρυμμένο σκοπό των πραγμάτων. Και τότε θα μπορείτε να ευλογείτε το σκοτάδι, όπως ευλογείτε το φως, επειδή θα γνωρίζετε πως και τα δύο υπηρέτησαν τη διαδρομή σας.

Με τις λέξεις μου δεν σας αποκάλυψα κάτι που δεν γνωρίζατε. Έδωσα μονάχα φωνή σε όσα υπήρχαν ήδη σιωπηλά μέσα στη σκέψη σας.

Άλλοι σοφοί ήρθαν σε εσάς για να σας προσφέρουν από τη σοφία τους. Εγώ ήρθα για να διδαχθώ από τη δική σας.

Και μέσα σας ανακάλυψα κάτι μεγαλύτερο από τη σοφία: εκείνη τη ζωντανή φλόγα που κατοικεί στον άνθρωπο και μεγαλώνει αδιάκοπα από την ίδια της τη δύναμη.

Σας αποχαιρετώ.

Η ημέρα έφτασε στο τέλος της και κλείνει τώρα τα φτερά της γύρω μας, όπως το νούφαρο κλείνει τα πέταλά του επάνω στο μυστικό της επόμενης αυγής.

Ό,τι μας προσφέρθηκε σήμερα θα το κρατήσουμε. Κι αν δεν ήταν αρκετό, θα συναντηθούμε ξανά και μαζί θα απλώσουμε τα χέρια μας προς εκείνον που προσφέρει.

Μοιάζει σαν να ήταν μόλις χθες όταν ανταμώσαμε. Εσείς τραγουδήσατε μέσα στη μοναξιά μου κι εγώ, με τους ήχους του τραγουδιού σας, ύψωσα έναν πύργο στον ουρανό.

Τώρα οι δρόμοι μας χωρίζουν.

Αν όμως συναντηθούμε ξανά, θα μιλήσουμε πάλι. Εσείς θα μου τραγουδήσετε ένα βαθύτερο τραγούδι κι εγώ θα υψώσω μαζί σας έναν ακόμη πύργο στον ουρανό.

Χαλίλ Γκιμπράν, «Ο Αποχαιρετισμός», από το έργο Ο Προφήτης.
Ελεύθερη απόδοση από το αγγλικό πρωτότυπο.