Μοναξιά  ονομάζουμε το συναίσθημα που βιώνουμε όταν ζούμε μόνοι, χωρίς ανθρώπινη συντροφιά, αλλά και το συναίσθημα που βιώνουμε λόγωτης εγκατάλειψής μας από τους άλλους.

Η  μοναξιά προκαλεί πολύ πόνο αφού ξύνει τα παλιά, παιδικά τραύματα που βιώθηκαν ως φυσική ή συναισθηματική εγκατάλειψη από τους σημαντικούς άλλους της  ζωής μας και κυρίως από τους γονείς.

Όσο όμως αυτά τα τραύματα τα αγνοούμε και κάνουμε ότι δεν τα βλέπουμε, από φόβο μην πονέσουμε ξανά, τόσο παρατείνουμε το μαρτύριό μας.

Αν  δεν τα φροντίσουμε (μόνοι ή με τη βοήθεια του ειδικού), δηλαδή να τα ανοίξουμε, να τα καθαρίσουμε, να μας συγχωρέσουμε για τον πόνο που βιώσαμε ως παιδιά και ενδεχομένως να συγχωρέσουμε και τους θύτες που μας έκαναν να υποφέρουμε, με την παραμικρή υποψία ή απειλή που θα νιώθουμε, τα τραύματα αυτά θα μας πονούν.

Γιατί,  τι μας θυμίζει και τι λέει ένα τέτοιο τραύμα;  Ότι δεν αξίζουμε ως άτομα, δεν είμαστε επαρκείς και γι΄αυτό δικαιολογημένα μας εγκαταλείπουν οι άλλοι. Η επικριτική αυτή φωνή είναι δική μας πια, την έχουμε εσωτερικεύσει και πιστεύουμε ότι δεν είμαστε αξιαγάπητοι ή άξιοι σεβασμού με αποτέλεσμα να μην αγαπάμε ούτε να σεβόμαστε τον εαυτό μας και να ενεργούμε με τέτοιον τρόπο ώστε οι άλλοι να απομακρύνονται από κοντά μας.
Read More …