Όλοι γνωρίζουμε τον μύθο του Νάρκισσου, του πανέμορφου νέου που περνούσε τις ημέρες του σκυμμένος επάνω από τα νερά μιας λίμνης, θαυμάζοντας την εικόνα του.

Λέγεται πως γοητεύτηκε τόσο πολύ από το είδωλό του, ώστε έπαψε να ενδιαφέρεται για οτιδήποτε υπήρχε γύρω του. Μια μέρα πλησίασε περισσότερο, έχασε την ισορροπία του και χάθηκε μέσα στα νερά. Στο σημείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή φύτρωσε ένα λευκό λουλούδι, που από τότε φέρει το όνομά του.

Υπάρχει όμως και μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας.

Όταν ο Νάρκισσος πέθανε, οι Ορειάδες, οι νύμφες των βουνών, κατέβηκαν στη λίμνη. Τη βρήκαν πλημμυρισμένη από δάκρυα.

«Γιατί θρηνείς;» τη ρώτησαν.

«Γιατί έχασα τον Νάρκισσο», αποκρίθηκε η λίμνη.

Οι νύμφες δεν παραξενεύτηκαν.

«Είναι φυσικό να πονάς. Εμείς τον βλέπαμε να περνά μέσα από τα βουνά και τα δάση, όμως εσύ είχες την τύχη να τον αντικρίζεις από κοντά κάθε μέρα. Εσύ γνώριζες καλύτερα απ’ όλους την ομορφιά του».

Η λίμνη αναδεύτηκε απαλά.

«Ήταν λοιπόν τόσο όμορφος;» ρώτησε.

Οι Ορειάδες την κοίταξαν με απορία.

«Ποια θα μπορούσε να το γνωρίζει καλύτερα από εσένα; Κάθε μέρα έσκυβε επάνω από τα νερά σου».

Η λίμνη σώπασε για λίγο. Ύστερα είπε:

«Δεν πρόσεξα ποτέ αν ήταν όμορφος. Κάθε φορά που έσκυβε κοντά μου και κοιτούσε μέσα στα νερά μου, εγώ κοιτούσα βαθιά στα μάτια του. Και μέσα σε αυτά έβλεπα να καθρεφτίζεται η δική μου ομορφιά».

Ίσως, τελικά, να μη θαυμάζουμε πάντοτε τον άλλον για αυτό που είναι. Ίσως κάποιες φορές να τον αγαπούμε για την εικόνα του εαυτού μας που μας επιτρέπει να βλέπουμε μέσα στο βλέμμα του.

Και ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση να μην είναι μόνο «ποιον αγαπώ;», αλλά και:

«Τι αγαπώ από εμένα όταν καθρεφτίζομαι στα μάτια του;»

Ελεύθερη απόδοση από το πεζό ποίημα «The Disciple» του Όσκαρ Ουάιλντ.