Ετικέτα: ψυχη
Το παλιό μου εγώ…
ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΕΓΩ….
Σκούριασε πια, άχρηστο είναι, γιατί δεν το πετάς;
Δεν πετάνε τη ζωή τους, όχι έτσι, όχι τόσο απλά.
Αυτό που βλέπεις εσύ για σκουριασμένο, κάποτε λαμποκοπούσε,
περνούσε και στο διάβα του όλοι το θαύμαζαν, το ζήλευαν.
Ναι, κάποτε, τώρα όμως δες το. Μυρίζει μούχλα!
Έτσι συμβαίνει πάντα, όταν οι αναμνήσεις δεν εκτιμώνται αμοιβαία, μουχλιάζουν.
Τι εκτιμήσεις και πράσινα άλογα μου τσαμπουνάς, δες το.
Δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις.
Η σκουριά αφήνει λεκέδες στα χέρια!
Κάποτε το άγγιζες όμως κι η καρδιά σου όλη πλημμύριζε ευτυχία..
Κάποτε η αφή του ήταν απαλή και μοσχομύριζε αγάπη κι έρωτα.
Κάποτε με έμαθε να αγαπώ, να μιλώ,
να τολμώ,
να γελάω,
να πονάω,
να κλαίω…
είναι εγώ αυτό που βλέπεις.
Το παλιό μου εγώ κι όσο σκουριασμένο κι αν το βλέπεις
είναι οι αναμνήσεις μου, είναι το παρελθόν μου,
σκουριασμένο γιατί δε χαίρει του σεβασμού που έπρεπε,
αλλά υπαρκτό.
Είναι το κλειδί για την κλειδαμπαρωμένη μου ψυχή,
εκείνη που άφησα εγώ να μουχλιάσει,
εκείνη που επέλεξα εγώ να σκουριάσει.
Και το έκανα συνειδητά ξέρεις.
Για να μου θυμίζει το παρελθόν,
αλλά να μην θέλω να επιστρέψω σ’ εκείνο,
γιατί πολύ απλά, όπως είπες κι εσύ:
η σκουριά του θα με λερώσει.
.jpg)
ΜΕΤΡΗΣΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ…
κ α ρ α μ έ λ ε ς.
Ας τις απολαύσουμε γλυκά χωρίς να σπαταλήσουμε ούτε μία…
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι, μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως εκείνο το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί ο φθόνος και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου…»
Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).
ΒΡΕΣ ΧΡΟΝΟ
Βρες χρόνο για δουλειά, αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.
Βρες χρόνο για σκέψη .αυτό είναι η πηγή της δύναμης.
Βρες χρόνο για παιχνίδι, αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.
Βρες χρόνο για διάβασμα, αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.
Βρες χρόνο για τους φίλους, αυτός είναι ο δρόμος για την ευτυχία.
Βρες χρόνο για όνειρα, αυτά θα τραβήξουν το όχημα σου στ αστέρια.
Βρες χρόνο να αγαπάς και να αγαπιέσαι, αυτό είναι το προνόμιο των θεών.
Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου, είναι πολύ σύντομη η μέρα για νασαι εγωιστής
Βρες χρόνο να γελάς ,αυτό είναι η μουσική της ψυχής.
ΝΤΡΟΠΗ
Ήμουν εκεί στη σύλληψη σου
ΠΟΙΟΣ ΛΥΚΟΣ ΝΙΚΑΕΙ;
|
AKOΥ TO ΣΩΜΑ-ΜΙΛΑΕΙ Η ΨΥΧΗ
ΑΚΟΥ ΤΟ ΣΩΜΑ — ΜΙΛΑΕΙ Η ΨΥΧΗ
Κάποιες φορές, ένα ξένο σώμα, ένας μικροοργανισμός ή ένας τραυματισμός εισχωρεί στο εσωτερικό ενός στρειδιού και διαταράσσει την ισορροπία του. Όταν δεν μπορεί να απομακρύνει αυτό που το ερεθίζει, το στρείδι ενεργοποιεί έναν προστατευτικό μηχανισμό: αρχίζει να το καλύπτει με αλλεπάλληλα στρώματα μάργαρου — της ουσίας από την οποία σχηματίζεται το μαργαριτάρι.
Έτσι, σταδιακά, κάτι που αρχικά υπήρξε ερέθισμα μεταμορφώνεται σε μαργαριτάρι. Ίσως γι’ αυτό το μαργαριτάρι παρομοιάζεται συχνά με δάκρυ: η ομορφιά του γεννιέται γύρω από κάτι που κάποτε διατάραξε την ισορροπία.
Η εικόνα αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως μια όμορφη μεταφορά και για τον άνθρωπο. Όταν κάτι μας πληγώνει ή μας υπερβαίνει, ο οργανισμός μας προσπαθεί να μας προστατεύσει. Αναπτύσσει άμυνες, προσαρμογές και τρόπους επιβίωσης. Κάποτε αυτοί οι τρόποι μάς έσωσαν. Αργότερα, όμως, μπορεί να περιορίζουν την κίνησή μας, τις σχέσεις μας ή την επαφή με τον εαυτό μας.
Το σώμα συμμετέχει σε όσα ζούμε. Ο πόνος στη μέση, στον αυχένα ή σε κάποιο άλλο σημείο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «κρύβει» ένα συγκεκριμένο συναίσθημα ούτε ότι έχει αποκλειστικά ψυχολογική αιτία. Ο πόνος είναι πραγματικός και σύνθετος. Μπορεί να επηρεάζεται ταυτόχρονα από βιολογικούς παράγοντες, τραυματισμούς, στάση και καταπόνηση, ύπνο, στρες, φόβο, προηγούμενες εμπειρίες και τις συνθήκες της ζωής μας.
Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στο σώμα και στην ψυχή. Χρειάζεται να ακούσουμε και τα δύο — χωρίς βιαστικές ερμηνείες και χωρίς να αγνοήσουμε την απαραίτητη ιατρική διερεύνηση.
Μπορούμε να αναρωτηθούμε:
Τι συνέβαινε στη ζωή μου όταν εμφανίστηκε ο πόνος;
Πότε δυναμώνει και πότε υποχωρεί;
Πώς κοιμάμαι, κινούμαι και φροντίζω το σώμα μου;
Ποια ένταση κουβαλώ χωρίς να της δίνω χώρο;
Τι χρειάζομαι σήμερα, σωματικά και συναισθηματικά;
Το σώμα δεν είναι εχθρός ούτε γρίφος που πρέπει οπωσδήποτε να αποκρυπτογραφήσουμε. Είναι ο τόπος όπου αποτυπώνεται ολόκληρη η εμπειρία μας. Και μερικές φορές, το πρώτο θεραπευτικό βήμα δεν είναι να απαιτήσουμε να σταματήσει να πονά — αλλά να σταθούμε κοντά του και να ακούσουμε τι χρειάζεται.
Το παράδειγμα του στρειδιού και του μαργαριταριού είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο της Δόμνας Βεντουράτου, Εισαγωγή στην Ψυχοτραυματολογία και στην Τραυματοθεραπεία: Η μέθοδος EMDR
TO ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Ερχόμαστε στον κόσμο και η ζωή μάς παραδίδεται σαν ένα μεγάλο, μυστηριώδες δώρο. Ένα κουτί δεμένο με κορδέλες, που κανείς δεν μας εξηγεί τι περιέχει.
Κάποιοι φοβούνται ακόμη και να λύσουν τον κόμπο. Άλλοι ανοίγουν το κουτί περιμένοντας να βρουν μέσα μόνο χαρά, ομορφιά και θαύματα. Κι όταν συναντούν τον πόνο, τη μοναξιά, την αβεβαιότητα και την απώλεια, νιώθουν πως κάποιος έκανε λάθος στο περιεχόμενο.
Όμως η ζωή δεν μας προσφέρεται σε επιλεγμένα κομμάτια. Έρχεται ολόκληρη.
Μέσα στο κουτί υπάρχει ένα μικρό πακέτο που λέγεται πόνος. Δεν το διάλεξα, αλλά είναι δικό μου. Μπορώ να το αφήσω κλειστό, να προσποιηθώ ότι δεν υπάρχει ή να το πλησιάσω και να γνωρίσω τι περιέχει.
Υπάρχει κι ένα άλλο που λέγεται μοναξιά. Αν το ανοίξω και αντέξω να καθίσω λίγο κοντά της, τότε ίσως μπορέσω να αναγνωρίσω κάτι από τη μοναξιά του άλλου. Δεν θα μπορώ να την εξαφανίσω· θα μπορώ όμως να καθίσω δίπλα του και να κρατήσω το χέρι του, χωρίς να βιαστώ να το αφήσω.
Στο ίδιο κουτί υπάρχουν η αγωνία, ο φόβος και η σύγχυση. Υπάρχουν, όμως, και η ελπίδα, η τρυφερότητα, η χαρά και εκείνες οι στιγμές πληρότητας που δεν μπορούν να γεννηθούν με διαταγή. Τις ανακαλύπτουμε καθώς τολμάμε να ζήσουμε — όχι μόνο όσα μας ευχαριστούν, αλλά και όσα μας αλλάζουν.
Δεν μεταμορφώνεται κάθε πόνος σε χαρά ούτε κάθε απελπισία σε ελπίδα. Ορισμένες εμπειρίες αφήνουν σημάδια. Μπορούμε, όμως, να τους δώσουμε χώρο, νόημα και μια θέση μέσα στην ιστορία μας, ώστε να μη χρειάζεται να γίνουν ολόκληρη η ιστορία μας.
Θέλω να γνωρίσω όσα κρύβει το κουτί. Όχι επειδή όλα είναι όμορφα, αλλά επειδή όλα αποτελούν μέρος της ζωής μου. Κι εγώ δεν θέλω να χάσω τη ζωή περιμένοντας να μου δοθεί μια διαφορετική.
Η ζωή είναι το δώρο που μας προσφέρεται.
Ο τρόπος με τον οποίο τη συναντάμε είναι η δική μας απάντηση.
Ελεύθερη διασκευή, εμπνευσμένη από το έργο του Λέο Μπουσκάλια.
D5 Creation