Τελικά είναι ακόμη ταμπού να πάω στον ψυχολόγο;

Από την εμπειρία μου σαν θεραπευόμενη πρώτα και σαν θεραπεύτρια μετά θα έλεγα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή μας χρειαζόμαστε να πάμε σε ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή!

 

Πιο αναλυτικά θα έλεγα ότι :

 

Είναι αυτοι που έχουν ένα προβλημα που τους ενοχλεί στην καθημερινοτητά τους,όπως κατάθλιψη , κρίσεις πανικού, φοβίες…και έρχονται όταν πια έχουν φτάσει σ ένα σημείο που ξέρουν ότι δεν μπορούν να τα  καταφέρουν  μόνοι τους και είναι επιτακτική ανάγκη να ζητήσουν βοήθεια.

 

Είναι αυτοι που δεν τα καταφέρνουν στις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους γιατί κάτι κάνουν και τους διώχνουν από κοντά τους ή τραβούν κοντά τους πάντα λάθος ανθρώπους…

 

Είναι αυτοί που έρχονται νιώθοντας ένα κενό, ή ένα πηγάδι μαύρο και βαθύ που έχουν μπει και δεν μπορούν να βγουν…

 

Είναι οι γονείς που θέλουν να μάθουν πώς να αντιδρούν σε δεδομένες στιγμές με τα παιδιά τους…είναι πολύ βοηθητικό ειδικά σε ομάδες γονέων να ακούν και άλλους γονείς και να μαθαίνουν από την ομάδα ολόκληρη …

 

Είναι αυτοί που δεν το έχουν συνειδητοποιήσει και ψάχνουν εδώ κι εκεί να βρουν λύσεις σε προβλήματα που στην ουσία  έχουν να κάνουν με την ψυχή τους και όμως ψάχνουν να βρουν λύσεις σε γιατρούς που απλά εξαφανίζουν το σύμπτωμα που είναι μια απεγνωσμένη κραυγή βοήθειας της ψυχής, είναι αυτά που λέμε ψυχοσωματικά συμπτώματα.

 

Τέλος είναι οι άνθρωποι που δεν ξέρουν να λένε αντίο σε σχέσεις που έχουν τελειώσει, δεν έχουν μάθει να αποχαιρετούν, θεωρούν ότι με μια απώλεια έρχεται η καταστροφή, οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη από έλεγχο και δεν μπορούν να αφήσουν τα πράγματα να κυλήσουν…

 

Και φυσικά οι άνθρωποι που έχουν χάσει τον εαυτό τους , που έχουν επιλέξει για να επιβιώσουν έναν ρόλο και αυτός τους βαραίνει πια…αυτοί που έρχονται στα γραφεία των ψυχοθεραπευτών και δεν ξέρουν ουσιαστικά γιατι…είναι γιατί έχουν ξεχάσει τα βασικά…δεν ξέρουν τι θέλουν, τι χρειάζονται ,ποια είναι η ανάγκη τους στο τώρα, τι επιλέγουν και είναι σα να πρέπει να γίνει μια ψυχοεκπαίδευση όπως λέμε , όπου μαθαίνουν σιγά-σιγά αυτά που είναι τόσο απλά και έχουν γίνει αδύνατα…

 

Τέλος είναι  και αυτοί που ξεκινούν να κάνουν θεραπεία γιατί θέλουν να μάθουν τον εαυτό τους και να πάνε λίγο παρακάτω στο κομμάτι της αυτογνωσίας και της αυτοεξάρτησης…

 

Πολλές φορές ρωτάω τους ανθρώπους στο γραφείο μου:τι αισθάνεσαι τώρα; Με κοιτούν με απορία και απαντούν: τίποτα! Δεν μπορούν να αναγνωρίσουν  τα συναισθήματά τους. Και αυτό γιατί χρειάστηκε σε κάποια φάση της ζωής τους να παγώσουν τα συναισθήματά τους και να μην αισθάνονται τίποτα!

 

Τελειώνοντας θα πω λίγα επιγραμματικά για τα ψυχοσωματικά συμπτώματα:(Louise L.Hay)

 

 

«Άκου, λοιπόν!» αρχίζει ο παππούς.

«Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά. Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα, έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό. Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο τι βλέπει.“Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό”, της είπε κείνος.“Και τι μυρίζει;” ρώτησε η γερόντισσα.

“Μοσχοβολάει τσάι του βουνού!” της απαντάει.

“Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει” λέει η γερόντισσα.
“Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο, που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια. Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό. Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει. Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και, σαν αυτό, γίνονται κι από μέσα τους σκληροί. Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουν το τσάι. Όταν τους βρίσκουν βάσανα, είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό, μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν.